Het is vrijdagavond, 21 uur. Ik kom terug van een dagje leuke dingen doen met vriendinnen. De trein stopt bij mijn station en ik stap uit. Als ik de trap af loop is het al raak. Ik zie een groepje jongens staan, een stuk of 5, 6. Mijn hart slaat een slag over. “Gewoon rustig blijven,” denk ik bij mezelf. Laat je niet gek maken. Als ik hun richting op loop zie ik ze al kijken. Ik probeer zo min mogelijk op te vallen en geen oogcontact te maken. Als ik ze passeer gebeurt waar ik al bang voor was. Een van de jongens spreekt me aan: “Hey meisje, waar ga je naar toe?”
Als ik niet reageer en stug doorloop roepen ze me nog eens na. Ik ben een hoer, een slet. Omdat ik niet antwoord? Omdat ik niet toegeef? Ik voel me boos, vernederd en verdrietig. Toch versnel ik mijn pas en besluit ik er niks van te zeggen. Want telkens komt in mij naar boven: ik wil dit nog kunnen navertellen.

Ik kan je nog veel meer van dit soort verhalen vertellen, alleen al tientallen die ik zelf heb meegemaakt en ook nog eens te veel van andere vrouwen.
Catcalling, straatintimidatie, fluiten, roepen, schelden. Ondanks dat het verboden is geworden op verschillende plekken in Nederland gebeurt het nog steeds. Toen ik mijn verhaal deelde op de social media pagina van mijn dorp, om andere vrouwen te waarschuwen, kreeg ik veel positieve reacties. Veel mensen vonden het dapper dat ik het durfde te delen en waren het met me eens dat dit niet kan. Ik heb echter ook reacties gehad van mensen die zeiden “Ach, zie het als een compliment,” en “paar tikkies op het neusie helpt ook wel,” waar iemand anders vervolgens weer op reageerde met, “Een abonnement bij Bappie zou beter zijn, dan kan ze zichzelf sowieso goed verdedigen.”

Ik schrijf dit niet om de mensen die achter mij stonden belachelijk te maken of te corrigeren. Ik wil alleen duidelijk maken wat er mis is met de maatschappij dat dit soort dingen nog steeds gebeuren.
Natuurlijk is het goed om mezelf te kunnen verdedigen en natuurlijk zouden sommigen het vast opvatten als een compliment, maar dat is niet waar het om gaat. Of ik mezelf nou goed kan verdedigen of niet, of ik hen alle vijf in mijn eentje zou aankunnen of niet, of ik het als een compliment ervaar of niet, het feit blijft: Ik heb er niet om gevraagd.

Je hebt echt lekkere tieten, slet.

Ik heb er niet om gevraagd. Bovenstaande uitspraak werd naar mij geroepen toen ik achterop de fiets zat bij een vriendin. Ik had een kledingstuk aan waarbij mijn decolleté te zien was. Hier was ik me van bewust. Ik voelde me mooi, ik voelde me sexy die dag.
Sommige zouden van mening zijn dat ik er daarom om heb gevraagd. Dat ik hen heb uitgedaagd om dat te zeggen. Ik deel die mening niet met hen. Zolang ik niet verbaal iemand toestemming geef om mij als seksobject te behandelen heb ik er niet om gevraagd. Waarom zij denken dat ik dat wel deed? Omdat die mening nog steeds door velen wordt bevestigd.

Want wat er ook gebeurt, je blijft een target. Je blijft een zwakke schakel. Wat je ook draagt, hoe je je ook opstelt, wat je ook doet. Als je je bedekt ben je saai of preuts, als je je bloot kleedt ben je een slet. Als je je stil houdt heb je geen mening, als je je mond opentrekt ben je een bitch. Wie weet wat er gebeurt als je zegt dat je iets niet fijn vindt of op prijs stelt. Word je verkracht, mishandeld, bespot, bespuugd. Wie zal het zeggen. Wanneer zijn we verleerd hoe we met anderen om moeten gaan, waar ging het mis?

Ik heb geen oplossing en geen concreet plan. Ik denk dat de oplossing ligt in hoe we onze kinderen opvoeden. Leren we hen goed genoeg hoe ze met anderen om moeten gaan. Vertellen we onze jongens hoe het is om een vrouw te zijn en vertellen we onze meiden om voor zichzelf op te komen? Vertellen we onze jongens dat ze hun emoties mogen uiten en zachtaardig mogen zijn naar anderen zonder een watje te zijn, en vertellen we onze meiden dat ze met jongens mogen omgaan zonder als slet of hoer gezien te worden? Nog steeds niet genoeg.
Ik zal waarschijnlijk nog lang niet tegen een groep jongens durven op de staan op het moment dat ik geïntimideerd word. Daar is het nog geen tijd voor. Maar door mijn meningen en ervaringen te delen met de wereld hoop ik dat er een stukje besef ontstaat over hoe we verder moeten, en wat er moet veranderen. Oja, trouwens, die jongens heb ik sindsdien niet meer gezien. Ik denk mede door het delen op social media. Dus help anderen, waarschuw anderen en hou elkaar in de gaten.


Because I didn’t ask for it, and neither did you.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
Close

Over mij

Als trendonderzoeker en conceptontwikkelaar in opleiding doe ik onderzoek naar trends in de maatschappij om deze vervolgens mee te nemen in een concept die de kwaliteit van leven verbetert.

Ik vind het belangrijk dat iedereen eerlijke kansen krijgt in het leven. Daarom zet ik me in voor de rechten van anderen en probeer ik mijn creativiteit in te zetten om dit te bereiken. We zijn al goed op weg met het diversiteitsbeleid, maar dit kan nog altijd veel beter. Vrouwen verdienen nog altijd gemiddeld 8% minder dan mannen (en dit is alleen nog maar in Nederland!), werkgevers weigeren vrouwen of mannen van kleur op de werkvloer en sommige homo’s, lesbiennes en transgenders moeten nog steeds (soms letterlijk) vechten voor acceptatie.

Hier kan zeker nog veel veranderen. Ik geloof er in dat we, door zoveel mogelijk verschillende mensen van verschillende bevolkingsgroepen en culturen samen te laten werken, een stukje dichter bij een mooiere wereld kunnen komen.