Het begon als een doodnormale avond waarop ik samen met mijn vriend een docu wilde kijken, gewoon, omdat we daar zin in hadden. Disclosure liet ons diep onder de indruk achter met vragen, gedachtes en in mijn geval; motivatie.

Disclosure gaat over de invloed die Hollywood heeft op de transgendergemeenschap. In de docu komen verschillende trans mensen aan het woord en zij vertellen openhartig hoe de filmindustrie hun leven (heeft) beïnvloed.

Hetgeen wat me erg is bijgebleven van de docu is dat er in zo weinig tijd zoveel vooruitgang is geboekt wat betreft de kijk op de transgendergemeenschap. Ik ben over het algemeen vrij ontevreden over hoe er met hen wordt omgegaan (overigens niet alleen met trans mensen, maar met de hele LGBTQ+ community), maar als ik zulke docu’s kijk besef ik elke keer opnieuw dat het vroeger zo veel erger was.

In Disclosure worden verschillende fragmenten getoond waarin de eerste ‘transgenders’ te zien zijn. Of in ieder geval, de eerste ‘transgenders’ waar over werd gesproken, en bovendien waren het mannen verkleed als vrouwen of andersom. In deze films en series worden trans mensen een beetje voor het blok gezet, er worden grappen over hen gemaakt of ze worden als ‘vies’ of ‘the bad guys’ neergezet. Waar ik in eerste instantie niet bij stilstond is dat er trans mensen zijn geweest, die nog niet uit de kast waren gekomen, die dit hebben gezien.

Maar niet alleen de films en series van vroeger hebben invloed gehad op de transgender community. Waar ik ook niet bij stilstond was dat het feit dat transgenderrollen in films en series soms door niet-trans personen worden gespeeld, negatief kan zijn voor het beeld wat mensen hebben over trans-mensen. Kijk naar de Danish girl. Een hele mooie film overigens, met Eddie Redmayne in de hoofdrol. Hij speelt hier een van de eerste transgenders die een geslachtsoperatie onderging. Maar zelf is hij niet trans.
Dat betekent dat wanneer mensen hem zien in een normale setting, bij de uitreiking van de Oscars bijvoorbeeld, ze een man zien die niet lijkt op de rol van trans-vrouw die hij speelde. Dit laat men denken dat trans-mensen zich verkleden als het andere geslacht en uit die ‘rol’ kunnen stappen wanneer ze dat maar willen, en dat is absoluut niet het geval.

De belangrijkste boodschap die deze docu me heeft meegegeven is perfect samen te vatten in deze quote van journalist en film critic Tre’vell Anderson:

If you’re going to choose to insert yourself in the telling of a particular community’s story, or you want to help a particular community tell their story, you need to realise the privilege that you have and you need to realize that life for them is different.

Deze quote vatte voor mij precies samen waar ik al een aantal dagen aan dacht, met de black lives matter beweging in mijn achterhoofd.
Het is onwijs oneerlijk om te beweren dat iets geen racisme, seksisme of discriminatie is, als jij privileges hebt die er voor zorgen dat jij hier geen last van hoeft te hebben. Wat ik al eerder in mijn artikel over BLM benoemde: het feit dat jij als wit persoon niet door hebt dat iets racisme is, komt omdat je white privilege er voor zorgt dat je geen last hebt van racisme. Maar dit betekent niet dat het niet bestaat.
Het is essentieel om te luisteren naar de verhalen van andere groepen, communities en culturen. Je moet je beseffen dat zij zich in een andere situatie bevinden en dat je het daarom nooit volledig zou kunnen begrijpen, maar dat je wel kan luisteren wat ze te zeggen hebben. Want jij en ik weten dat we dat lang niet goed genoeg hebben gedaan.

Dus ik begon dit artikel als een docu analyse maar ik denk dat het eindigt als een pleidooi voor iedereen die altijd zo hard roept: ‘het was maar een grapje, ik bedoelde het niet zo, trek het je niet zo aan’.
Stop; en kijk naar jezelf. Een verhaal heeft altijd twee kanten. Schrijf niet zomaar iemand af en reflecteer op je acties. Alleen als we echt kritisch naar onszelf kijken kunnen we tot de waarheid komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
Close

Over mij

Als trendonderzoeker en conceptontwikkelaar in opleiding doe ik onderzoek naar trends in de maatschappij om deze vervolgens mee te nemen in een concept die de kwaliteit van leven verbetert.

Ik vind het belangrijk dat iedereen eerlijke kansen krijgt in het leven. Daarom zet ik me in voor de rechten van anderen en probeer ik mijn creativiteit in te zetten om dit te bereiken. We zijn al goed op weg met het diversiteitsbeleid, maar dit kan nog altijd veel beter. Vrouwen verdienen nog altijd gemiddeld 8% minder dan mannen (en dit is alleen nog maar in Nederland!), werkgevers weigeren vrouwen of mannen van kleur op de werkvloer en sommige homo’s, lesbiennes en transgenders moeten nog steeds (soms letterlijk) vechten voor acceptatie.

Hier kan zeker nog veel veranderen. Ik geloof er in dat we, door zoveel mogelijk verschillende mensen van verschillende bevolkingsgroepen en culturen samen te laten werken, een stukje dichter bij een mooiere wereld kunnen komen.